آشیانم داده بر باد

کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند

۲- هر كه از خويش فرمان نبرد بر او فرمان مي رانند. چنين است سرشت زندگان.

۳- فرمان دهي از فرمان بري دشوارتر است نه تنها بدين سبب كه فرمان ده بار همه فرمان بران را به دوش مي كشد و اين بار چه بسا به آساني او را خرد كند بلكه از آن رو كه در هر فرمان دادني آزموني ديدم و خطر كردني. موجود زنده هر بار كه فرمان مي دهد خود را با اين كار به خطر مي افكند. . .

( فردريش ويلهلم نيچه، چنيني گفت زرتشت، داريوش آشوري، صفحه ۱۲۸)

سلام. گاها یه خبر با اینکه می دونی دروغه ولی تا عقل و اراده آدم تصمیم بگیره درونتو بهم میریزه. برای یه لحظه کوتاه هم که شده خیلی نگرانت شدم و خیلی فشار اومد بهم. چطوری سیمای من سیمای خدا؟ چقدر دلتنگت شده بودم و چه خوب کردی که اومدی. بیست و چهار بهمن 87 بازنشسته شده ام. شاید اولین نفری باشم که تو سی سالگی بازنشسته شده. نمی دونی چقدر زندگی برایم لذت بخشه. با دوستای دوران بازنشستگی چه حالی می کنم. با نیچه، كافكا، گابريل گارسيا ماركز، حضرت شمس، مولانا، فضولي و نسيمي و شجريان و ناظري و عاليم قاسم وف و كماندار و عدالت و ابراهيم تاتلي سس و جومونگ و فوتبال و . . . خداوند خلقت را بعنوان مجموعه اي از زيبايي ها آفريده است و يك پديده فقط ممكنه به نظر زشت بيايد در حاليكه اگه دقت كني يا نگاهت درست نيست يا جايگاه آن پديده. در جاي خودش هم مار زيباست هم عقرب هم روباه و هم گرگ. زندگي و نفس زندگي از همان اوان بچگي آرمان من بوده است. هر لجظه لجظه عمرم را از پستان اين خلقت زندگي مي مكم. آب و هواي بهاريش را دوست دارم. طراوت گلهايش را. برف و زمستانش را. طراوت جوانهاي توي خيابون را و زيبايي دختران طناز و موي سپيد و حركت آرام سالخورده هاي توي پارك را. تا زنده ام مي خواهم زندگي كنم. زندگي كنم با عشق ها و دوستي ها و دردها و رنجها و بدبختي هاي زندگي. يادت باشه تو سيماي خدايي. چه چيز مي تونه خوشگل تر و دوست داشتني تر و زيباتر از سيماي خدا باشه؟
مواظب خودت باش. مواظب من هم باش.
يا علي

شیشه گویی ز دل سنگ صدا می خواهد

حیف از آن طاعت و صد حیف از آن صوم و صلات

به بهای قدحی دل همه را می خواهد

حکمت و عقل به دنبال بقا می کوشد

عشق لیکن طلب و فقر و فنا می خواهد

دم قرب است بسوز ای دل صد پاره من

مرغ دل در قفس جسم غذا می خواهد

من بی ساقی و می بادیه گردی چه کند

پای دل در ره او دست دعا می خواهد

اندر این دیر که تقدیر بهای قدحیست

ما چه خواهیم بجز آنچه خدا می خواهد.

سلام کولی . چطوری؟ الان ساعت تقریبا یازده و نیم شبه. زنم و دخترم هر دو خوابیده اند و من دلم بدجوری گرفته و احتمالا امشب هم نخواهم خوابید. از کامنتت متشکرم. گفته بودی از خودم بگم البته اگه یادت باشه قرار بود تو سه ماه قبل این کار رو بکنی که نکردی ولی چشم من از خودم و رنسانس روحی خودم بهت می گم. من ذاتا آدم پرکاری هستم. پرکار و مومن. گاه گداری یه چند بیت شعر هم می گم و دستی به مضراب و پرده هم دارم. این اواخر (منظورم این سه چهار سال اخیر) خیلی گرفتار کار بودم.فقط کار و فقط پول. بطور همزمان در سه سازمان مشغول بکار بودم آنهم یکی در تهران و دوتاش در تبریز. همه اش هواپیما و ماشین و قطار و موبایل و کاغذ. بطور میانگین روزانه دویست مورد تلفن جواب می دادم(فقط موبایل). تا اینکه این اواخر یعنی تقریبا یه ماه پیش یه نفر مهمون برام اومد اونهم تو اوج ترافیک کاری. یه مهمون که در این دنیا شاید عزیز ترین کس من شاید هم عزیز ترین کس خداست. یه نفر که تو حوزه عرفان و خداشناسی گه گاهی ازش تلمذ می کنم و کسب فیض. ایشان سه روز مهمون من بود و در این سه روز تقریبا هیچ نگفت. ولی باور کن این آدم آنقدر عزت نفس و آرامش روح داشت انگار که به هیچ چیز نیاز ندارد انگار در استغنای مطلقه. آرامش و عزت نفس ایشان برام تلنگری بود که کمی بخود آیم. وقتی ایشان رفتند فرداش رفتم کلیه سهام خودم را واگذار کردم و الان یه ماهه که فقط به خودم می رسم و به درون گرد و خاک گرفته ام. از اینکه بتوانم جبران مافات کنم تقریبا نا امیدم. وقتی به گذشته ام نگاه می کنم می بینم من همه وجودم را و عمرم را و پاکی ام را داده ام و در ازای آن تمام دارایی ام شده دو سه تا ماشین مدل بالا و خونه و یه مدرک دکترا که مفت گرونه.روزهای غریبی است. بسیار برام لذت بخشه. دفتر تلفن موبایلم هفتصد و خرده ای شماره داشت الان شده هشتاد و چند تا. هم خودم را غربال می کنم هم اطرافیان مگس صفتم را. بقول سعدی این دغل دوستان که می بینی/ مگسانند گرد شیرینی. واقعا که این مگس ها چقدر هم زیاد شده اند و چقدر هم پر رو هستند. الان دارم کتاب حسین پناهی را می خونم. اون هم از جمله دوستایی یه که همیشه میشه باهاش حال کرد. عمدتا الان دوستام مولانا و حافظ و ناظری و شجریان و عبدالباسط و حسین پناهی و نیچه و کافکا و اینها هستن و شما که تنهام نمی ذارین. تا دیداری دیگر
یاعلی.

صبح است ساقیا قدحی پر شراب کن

دور فلک درنگ ندارد شتاب کن

زان پیش تر که عالم فانی شود خراب

ما را به دور باده گلگون خراب کن.

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همین جاست بخند

. . .

منم یهو طبع شعرم گل کرد و این شعر را گفتم

آدمک با من بی دوست بمان
دل من خاکی و کم روست بمان

آدمک دست من و دامن تو
این بشر کودن و ترسوست بمان

این بشر هیچ متاعی نفروخت
جز دل و روح و تن و پوست بمان

این جهان با همه دبدبه اش
بند یک موی سر اوست بمان

نه زبانت پر نیرنگ و دروغ
نه دلت چرکی و بدبوست بمان

این جهان زیر نم شبنم عشق
باز پر معنی و نیکوست بمان

آدمک این دل دریایی من
با تو هم رتبه و همسوست بمان.

ثواب کردین. کاملا فی البداهه گفتم. این تاثیر شعر قشنگ و پرمحتوای شماست. درود بر شما

سلام. من مطمئن هستم این متن را خودت و خودت نوشتی. از ته دل و از صمیم قلب. صمیمی صمیمی مثل همه شاه اثرها. ذره ای ریا و خودشیرینی و آرایه و صناعات ادبی و لف و نشر توش پیدا نمی شه. همه اش ندای یه دل صادق و دریاییست. مهم این نیست که چی می نویسی، مهم اينه كه اين نوشته از كجا مياد و به كجا ميره. اين همه وبلاگ نويس مثل يه موج مياد و ميره و در نهايت مي بيني هرچي مرواريد گرانبهاست تو عمقه نه روي آب. صاحب اين نوشته ها هنوز آن گوهر وجود را به يك من جو نفروخته است و در قمار هم نباخته مگر قمار عشق و معامله با معبود. از عشق خيلي تعريف ها شده، شايد هزاران كتاب و ميليونها صفحه. به نظر من عشق را سه نفر در اين خلقت تعريف كرده اند يا حداقل من از سه نفر تعريف كامل كامل عشق را ديده ام:
حضرت شمس: آن مرد سه گونه خط نوشتي، خط اول را هم خود خواندي هم غير. خط دوم را خود خواندي و لاغير. خط سوم را نه خود خواندي و نه غير، آن خط سوم منم.
حلاج را گفتند عشق چيست گفت: امروز بيني و فردا و پس فردا. امروز بر دارش آويختند، فردا جسدش بسوختند، پس فردا خاكسترش بر باد دادند.

و دست آخر بالاترين و بزرگترين و محتشم ترين تعريف عشق:
حضرت مولانا:
عشق آن باشد كه حيرانت كند
بي نياز از كفر و ايمانت كند.
ياعلي